2/7/13

Lembra o sabor da manzanilla
os dedos trementes dispostos
a encetar
              o queixo 
e a torre mitolóxica co seu faro tan triste
proxectando a sombra infinita
do esquecido xigante Xerión
e a costa do pequeno Monte Alto
que sobes sen saber cómo baixar.

O olor a sal e o fume azulado
e as conversacións de tixeiras
voando sobre a caluga
-as tixeiras
sempre voaban sobre a caluga-,
mentres o coitelo firme corta
e o orballo da noite que molla o mollado
nas rúas de bágoas lentas.

Aínda che segue doendo a tripa?

Os brazos caídos, lonxe do voo,
e a mirada sen ollos que agora che observa.
Segredos de terras enterrados baixo a cama
e a biblioteca poeirenta e trofeos da nai
xunto a fotos
nas que -ás veces- saes ti
e o cheiro a pólvora dos armarios.

Repite o teu nome e lémbrate ata os días.
E xa son anos.

Lembra o tacto do peixe
e as espiñas máis difíciles

que escupes sobre a mesa baleira
que non se atreve ninguén a recoller.

O cubo do lixo reborda;
alguén terá que baixalo.
Ti non tes a culpa

así que marcha xa de aquí;
o mar espérate.
Sempre o fixo.

Seica agora daste conta?

Pecha a porta, pequeno.
Esta historia non che pertence.

No hay comentarios: